Handballiefhebbers,

De twee handbaljaren zijn voor mij voorbij gevlogen. Toen ik begon bij Borhave bleek dat er ‘n hoeveelheid speelsters er niet (meer) waren om uiteenlopende motieven. Toch konden we de competitie starten met voldoende speelsters. De verwachtingen waren niet al te hoog, we hadden immers aardig wat niveau ingeleverd. Ook nu zagen we weer dat er altijd weer speelsters opstaan, die je voorheen wat minder zag. Goed voorbeeld vind ik Lisanne. Ze heeft zich buitengewoon knap ontwikkelt en is nu niet meer weg te denken in dames 1. In dit eerste jaar pakten we zelfs nog ‘n periode, dit tegen onze verwachting in, de bal is rond zullen we maar zeggen.

Door samen goed te trainen eindigden we uiteindelijk bij de eerste drie, ‘n resultaat wat niet verwacht was maar toch was gelukt. Zelfs gedurende de nacompetitie hebben we het heel behoorlijk gedaan, zoals bijvoorbeeld uit te winnen bij Kwiek Raalte, (min of meer man tho man dekking) wat nog niet eerder gelukt was!

Na ‘n korte voorbereiding,waaronder de trainingsstage in Panningen,we hebben daar echt stappen vooruit gemaakt zijn we begonnen met de competitie. Enige wens/doelstelling die we hadden was het behalen van ‘n periodetitel. We begonnen zeer sterk, eerste zeven wedstrijden werden met goed en slim handbal gewonnen. We waren zelf ook verwonderd over het goede spel en het vele (over)winnen van wedstrijden.

Gedurende het 2e jaar kon je zien dat de ploeg zich verder had gevormd. De doordachte manier van verdedigen, het offensieve aspect, daarmee waren we erg succesvol . We zijn (wat) sneller gaan spelen, en het terugverdedigen bleek niet meer echt ‘n zwakte van ons. Gaande weg bleek al snel dat we ‘n spelersgroep waren waarvan alle teams zich er op stuk zouden gaan bijten. Op ‘n gegeven moment leek men het haast gewoon te vinden dat we wedstrijden bleven winnen. Men vroeg mij niet of we gewonnen hadden maar hoeveel we gewonnen hadden!! Uiteindelijk zijn we 2e geworden in de reguliere competitie.

Het team heeft ervoor gezorgd dat de competitie tot op laatst buitengewoon spannend bleef. Er werd ons niettemin geen rust gegund want we moesten gelijk beginnen met de nacompetitie. zelfs 3 wedstrijden in 6 dagen. We begonnen goed en bleven goed spelen. Alleen uit bij Fortissimo kwamen we iets tekort, maar dit bleek achteraf gezien de enige nederlaag, want de voor ons altijd lastige/vervelende uitwedstrijd tegen BEVO werd ook gewonnen. Ik vond dat vooral ‘n mentale overwinning op ons zelf!! Ook toen heeft ons publiek daar ons geweldig doorheen gesleept om de punten mee naar Borne te nemen!!. De ontlading na afloop in de kleedkamer en in de bus was groot, daardoor werd het nog lang onrustig in Hengelo!! (dames gingen stappen).

Volgende uitdaging.(alweer denken in oplossingen!!)
We zijn ons gaan prepareren voor de promotie/degradatie wedstrijd tegen E en O uit Emmen. We hebben die week zuinig, verstandig, maar met name tactisch getraind. De eerste wedstrijd, ‘n thuiswedstrijd, was op 26 april . Je zou (misschien) denken dat het team heel erg gespannen was, nou dat bleek tijdens de wedstrijd heel erg mee te vallen. Het was immers onze eigen schuld dat we zover waren gekomen. Het werd ‘n buitengewoon en bloedstollende match in ‘n afgeladen sporthal. De meeste tijd hebben we voor gestaan, rust 12-9 maar de laatste 10 van de wedstrijd waren we ongelukkig bij het afronden en met scheidsrechtelijke beslissingen wat voor ons negatief uitpakte! Jammer dan, 23-24 verloren, er had meer in gezeten. We hebben laten zien dat we als team over ‘n geweldige mentaliteit beschikken (meeste tijd vraagt mentaliteit!!) Jammer maar meer ook niet, de week daaropvolgend gingen we weer werken aan ‘n tactisch strijdplan!!

Zaterdag 2 mei.
Met goede zin en vertrouwen zijn we afgereisd naar Emmen. Bus vol supporters, trommels, toeters. Ons publiek was er ook klaar voor, ze waren met velen , het leek wel of heel Borne was uitgelopen voor deze wedstrijd van het jaar!! Daarnaast waren er ook tal van andere clubs die dit niet wouden missen!Vooraf de grote vraag, hoe gaan we met de hars-bal om!! Ik kan zeggen, dat hebben we allemaal geweten en gezien!! We hebben gestreden voor wat we waard waren maar de bal bleek tijdens de wedstrijd de grootste tegenstander. Ook als coach heb je op dat moment niets in te brengen en had ik het te doen met de speelsters. Ik wou het veld wel in maar dat vonden de scheidsrechters geen goed idee!! Mede of beter gezegd daardoor was het absoluut geen partij en heeft E en O dan ook verdient gewonnen!! Op het moment dat de scheidsrechters afvloten besefte ik dat het er voor mij bij Borhave er op zat, na al met al 36 gespeelde wedstrijden . Het publiek stak ons ‘n hart onder de riem door ons te bedanken voor de jaarprestatie en iedereen kreeg bloemen. Wederom, publiek hartelijke dank namens het hele team!! Waar ik heel blij van werd is, toen ik twee dagen later de krant open sloeg, Chantal groot in beeld met ‘n bos bloemen in de hand. Wil echt niemand tekort doen maar dit gun ik haar enorm en dit verdient ze. Voor mij is en blijft ze ‘ n handbalicoon van Borhave .Chantal, Ik wens je veel (niet teveel natuurlijk) succes en plezier collega trainster!! Ook wens ik mijn opvolger veel plezier en succes toe!!

Verder wil ik, jeugdteams, trainers, technische commissie en bestuur bedanken voor de plezierige samenwerking. Ik wens de club het allerbeste.

Ik wil eindigen door Linda te bedanken voor de geweldige inzet en samenwerking als begeleidster, we zaten vaak op een lijn. Ik vind Linda onmisbaar voor dames 1 bij deze club. Een begeleidster met het hart op juiste plek! Borhave, wees er gek op!!.

Iedereen lekker blijven handballen, maar in de eerste plaats gezond blijven

Sportgroet,
Louis