Tweede nieuwkomer voor eredivisieteam kiest voor topniveau in eigen omgeving
Spelers en technische staf van Borhave zijn gelukkig met de keuze die Eva Seiger heeft gemaakt. Met haar komst heeft Borhave een prima versterking voor de opbouw posities. Eva woont in Deurningen, een op geringe afstand van Borne. Hiermee bestendigd Borhave het regionale karakter van het Twentse topteam. Onderstaand een introductie.

Wie is nou Eva Seiger?
Mijn naam is Eva Seiger, 21 jaar en kom dit seizoen de kleuren van Borhave verdedigen.

Het begon allemaal in het dorpje waar ik woon. In Deurningen was het bijna vanzelfsprekend dat je als meisje op handbal ging en als jongen op voetbal. Dat gebeurde ook bij ons thuis: mijn zus Geke(26) ging bij de handbal, mijn broer Freek (25) bij de voetbal en natuurlijk konden mijn tweelingbroer Bauke en ik niet achterblijven.
Toen ik 8 jaar was ben ik begonnen bij D.S.V.D. samen met mijn vriendinnetjes.

Ik heb naast de handbal nog een blauwe maandag op taekwondo gezeten, maar al snel wist ik dat handbal mijn ding was. Hoe hoger je kwam, hoe serieuzer er werd gekeken naar je kwaliteiten. Ik was groter dan de meisjes van mijn leeftijd en mocht al snel over naar een hoger team. Op mijn 11e speelde ik mijn eerste NK met D.S.V.D. C1. In dat zelfde jaar werd ik ook uitgenodigd voor de selectietraining van de ‘Twentse Selectie’, hier ontmoette ik o.a. Eline Legtenberg en Inge buitelaar van Borhave. Oud Borhave spelers Priscilla te Elst en Lynn Kosterink speelden ook in dat team. We hebben 4 jaar lang elke zaterdagochtend met elkaar getraind in Borne, de hal is dus voor mij geen onbekend terrein. We hadden een talentvolle en leuke groep. In 2008 zijn we met dit team Nederlands Kampioen geworden, dat was één van mijn hoogtepunten. Na het avontuur bij Twente ben ik gewoon bij D.S.V.D. gebleven. Ik mocht meetrainen met dames 1 en 2. Af en toe mocht ik ruiken aan het niveau en soms zat ik op de bank bij een wedstrijd. Daarna ben ik veel dubbele wedstrijden gaan spelen, alle wedstrijden in de A en ook een wedstrijd bij de senioren. Zo wende ik langzaam aan het meer fysieke spel en het niveau. In 2014 speelde in mijn laatste toernooi als jeugdspeelster in Amsterdam en werd ik verkozen tot ‘beste A-speelster van het toernooi’, ik bedank al mijn train(st)ers daarvoor. Onder hun heb ik mij goed kunnen ontwikkelen dankzij de stimulerende begeleiding op handbal- en mentaal gebied.
Vervolgens heb ik de stap gemaakt naar de senioren, die stap vond ik lastige. Doordat die stap geleidelijk aan is gegaan, kreeg ik de gelegenheid me fysiek en mentaal verder te ontwikkelen. Ik heb laten zien dat ik van meerwaarde kon zijn voor het team. In het eerste jaar zijn we kampioen geworden en weer gepromoveerd naar de Eerste Divisie.

Na 2 jaar in de Eerste Divisie te hebben gespeeld mochten we even ruiken aan de Eredivisie, daar bleef het helaas bij.
Ik heb 13 jaar met heel veel plezier bij D.S.V.D. gehandbald. Ik weet voor mezelf dat er nog winst te behalen valt bij mij persoonlijk.

Door de stap naar Borhave te maken hoop ik me niet alleen als handbalster verder te kunnen ontwikkelen, maar ook als persoon.